Συνήθως τις ιστορίες σαν αυτές τις συλλαμβάνω σαν απλές ιδέες, που αργότερα ωριμάζουν μέσα μου αποκτώντας δομή και πλοκή. Τις πρώτες ιστορίες τρόμου, τις είχα σκαρφιστεί κατά τη διάρκεια των διακοπών μου που έκανα όταν ήμουν παιδί. Κάθε βράδυ ξενυχτούσα μαζί με τους φίλους μου στην παραλία και καθισμένοι γύρω από τη φωτιά που ανάβαμε, ανταλλάσσαμε τρομακτικές διηγήσεις.
Είχα επαναλάβει τόσες φορές κάποιες από αυτές, που τις ήξερα πλέον απ’ έξω. 

Ωστόσο δεν αισθάνθηκα ότι είχα ωριμάσει συγγραφικά για να τις περάσω στο χαρτί. Αυτό συνέβη πολλά χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας. Εκεί ήταν η πρώτη φορά που πήρα το θάρρος να γράψω και να δώσω επιτέλους υπόσταση στα όσα ως τότε αφηγούμουν μονάχα προφορικά. 

Οι υπόλοιποι φαντάροι του λόχου μου συγκεντρώνονταν στον θάλαμο προκειμένου να με ακούσουν να απαγγέλλω τα όσα έγραφα κάθε μέρα και ήταν εκείνοι που με
παρακίνησαν να ασχοληθώ συστηματικά με τη συγγραφή.
Από τότε άρχισα να γράφω κατά τις περιόδους που έβρισκα χρόνο και έμπνευση,
ενώ όλο το υπόλοιπο διάστημα συγκέντρωνα σε ένα τετράδιο τις ιδέες που είχα με
στόχο να έρθει κάποτε η στιγμή να τις κάνω κι αυτές ιστορίες.

Δεν είχα επιδιώξει ποτέ στα σοβαρά να κυνηγήσω την έκδοση των κειμένων που είχα έτοιμα. Κυρίως έγραφα για τους φίλους μου και για το συρτάρι μου. Μέχρι που πήρα την απόφαση να στείλω μια νουβελέτα στο διαγωνισμό που διοργανώνουν οι Συμπαντικές Διαδρομές κάθε χρόνο και αυτή τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο Larry Niven για το 2013 στην κατηγορία του τρόμου.  

Τότε ήταν που συνειδητοποίησα πραγματικά ότι αυτό που γράφω έχει αξία και για ανθρώπους πέρα από μένα και ήρθα σε επαφή με τις Συμπαντικές Διαδρομές προκειμένου να εκδοθούν και κάποιες άλλες ιστορίες μου. Το αποτέλεσμα ήταν η πρώτη προσωπική ανθολογία τρόμου που ονομάζεται Μυστικοί Εφιάλτες και Μικροί Φόβοι. Νιώθω ευγνωμοσύνη για τα όσα έχει κάνει η ομάδα των Συμπαντικών Διαδρομών προκειμένου να αποκτήσει υπόσταση αυτό το βιβλίο, αλλά ακόμη περισσότερο γιατί χωρίς αυτούς και τη βράβευση, δεν θα έπαιρνα ποτέ την απόφαση να εκδώσω κάποιο κείμενο.

Στις ιστορίες που έχω έτοιμες, η Λιβαδούπολη δεν είναι το μόνο φανταστικό μέρος.  Εχω δημιουργήσει και πολλά φανταστικά χωριά, τα οποία συνυπάρχουν με  πραγματικές τοποθεσίες στην χώρα μας, έτσι ώστε να παντρεύω τη φαντασία με την πραγματικότητα.
Στην περίπτωση της Λιβαδούπολης, ήθελα να επινοήσω μία μεγαλούπολη εντός του ελληνικού εδάφους, που η μισή της έκταση να είναι ακατοίκητη, έτσι ώστε να αποτελεί τόπος διαμονής για τα εφιαλτικά πλάσματα και τους αστικούς μύθους που αποτελούν την πρώτη ύλη για όσες ιστορίες μου διαδραματίζονται σε αυτή. Υποτίθεται ότι υπήρξε στο παρελθόν έντονα βιομηχανοποιημένη, με αποτέλεσμα να μολυνθεί η ατμόσφαιρά της σε επίπεδα που ήταν επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία.
Το αποτέλεσμα ήταν να αποφασιστεί από τις δημοτικές αρχές η εκκένωση της μισής της έκτασης, όπου πλέον διαμένουν εντός της μόνο οι άστεγοι και διάφορα πλάσματα της νύχτας. 

Η Λιβαδούπολη συμβολίζει την βιομηχανική ανάπτυξη που γνώρισε στο παρελθόν η  χώρα μας και που από κάποιο σημείο κι έπειτα εγκαταλείφτηκε. Είναι μία νέο-γοτθική τοποθεσία, με την έννοια ότι και στην παραδοσιακή γοτθική λογοτεχνία, τα διάφορα μέρη στα οποία λαμβάνουν χώρα οι περισσότερες ιστορίες, είναι κτήρια τα οποία έχουν ξεπέσει, όπως τα έρημα κάστρα και οι εγκαταλειμμένες επαύλεις.
Στην περίπτωσή μας, έχουμε μια σύγχρονη και εγκαταλειμμένη αστική έκταση. Θα ήθελα να ζούσα στο κατοικήσιμο τμήμα της Λιβαδούπολης, μόνο και μόνο για να ήμουν από τους λίγους τρελούς που θα είχαν το θάρρος να εξερευνούν το ακατοίκητο τμήμα της κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Η ανάγνωση μιας ιστορίας τρόμου, θυμίζει την ενασχόληση με τα ακραία αθλήματα, ή τα παιχνίδια των λούνα παρκ που προκαλούν αντίστοιχης έντασης συναισθήματα. Οι κίνδυνοι και οι μεταφυσικές απειλές που αντιμετωπίζουν οι ήρωες μιας ιστορίας ή μιας ταινίας τρόμου, έχουν μυθοπλαστική υπόσταση και γι’ αυτό τον λόγο λυτρώνουν τον αναγνώστη ή τον θεατή, μέσω της κάθαρσης που
επέρχεται στο τέλος. 

Δεν έχει σημασία αν η κατάληξή της ιστορίας είναι επιζήμια για τη ζωή ή την ψυχική ισορροπία του πρωταγωνιστή, διότι μέσω των έντονων συναισθηματικών διακυμάνσεων που βιώνει ο αναγνώστης ή ο θεατής, θωρακίζεται ψυχολογικά απέναντι στις προκλήσεις.

Το ίδιο συμβαίνει και με τις ανησυχίες και τους μικρούς φόβους που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος στον σύγχρονο κόσμο. Μπορούν να αποκτήσουν μια πιο παραμυθένια –και κατ’ επέκταση πιο ενδιαφέρουσα- υπόσταση μέσω της λογοτεχνίας ή του κινηματογράφου, έτσι ώστε να ξορκιστούν και πιο εύκολα. Στην εποχή του ίντερνετ, ο τρόμος έχει περάσει σε ένα νέο επίπεδο, με τη δημιουργία ιστοσελίδων τύπου creepypasta ή την ανάρτηση ανατριχιαστικών βίντεο στο deep web.

Είναι χάρις σε αυτές τις εναλλακτικές μορφές έκφρασης, που ο κινηματογραφικός και λογοτεχνικός τρόμος έχει επανέλθει στη μόδα και γνωρίζει πλήρη άνθιση. Εγώ ευτύχησα να υπάρξω παραδοσιακός οπαδός του είδους από πολύ μικρός, λόγω των αρετών που εμφανίζει και που προανέφερα.

Χαίρομαι που πλέον υπάρχουν πολλοί σαν εμένα. Αξίζει να αναφέρω ότι τα βιβλία τρόμου που έχουν γραφτεί στην χώρα μας, από Έλληνες συγγραφείς, ξεπερνούν τα 60. Αντιλαμβάνεστε το μέγεθος της ζήτησης που υπάρχει.

Λατρεύω τους λεγόμενους «κλασικούς» συγγραφείς τρόμου, όπως είναι ο Lovecraf, ο Machen, ο Chambers, ο Bierce και προσπαθώ όσο μπορώ να φτάσω το μεγαλείο της ατμόσφαιρας που προκαλούν με τις ιστορίες τους ακόμη και σήμερα. Η δεύτερη ιστορία του βιβλίου, «ο ναυαγός», αποτελεί φόρος τιμής στον H. P. Lovecraf και είναι γραμμένη στο ύφος του.

Αν είναι όμως να επιλέξω κάποιους από αυτούς, μάλλον ο Arthur Machen είναι που με
ενθουσίασε σαν αναγνώστη, διότι το σκοτεινό σύμπαν του είναι πιο ευρύ και πιο ασαφώς οριοθετημένο σε σχέση με αυτό του Lovecraf. Εννοείται βέβαια, ότι διαβάζω και όλους τους σύγχρονους συγγραφείς τρόμου όπως τον  Stephen King, τον Jack Ketchum, τον Edward Lee, τον Richard Laymon, τον Brian Keene, τον James Herbert, τον Ramsey Campbell και άλλους πολλούς και προσπαθώ να εκμαιεύσω από αυτούς τις σύγχρονες αξίες με τις οποίες θα επιχειρήσω να μεταφέρω την ατμόσφαιρα των κλασικών στην σύγχρονη εποχή.

Το τελευταίο διάστημα που ο ελληνικός τρόμος εμφανίζει άνθιση, σκοπεύω να φέρω στο
φως της δημοσίευσης όσα περισσότερα μπορώ από τα παλιά μου κείμενα. Το επόμενο
βιβλίο μου θα είναι μυθιστόρημα, θα ονομάζεται «H Nύχτα που Έβρεξε Μαχαίρια» και αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα στα ελληνικά βιβλιοπωλεία